dimanche 15 juin 2008

spune-mi. spune-mi ca nu sunt nebun.







fa-te ca nu vezi,
fa-te ca nu stii sa citesti,
fa-te ca n`auzi, fa-te ca nu simti...
ai simtit vreodata?!
spune`mi ca-s tzicnita,
zapacita,
aiurita,
dar eu n-am aiurit sentimentele,
nu le-am combinat, nu le-am sucit, nu le-am strans gatul,
te-am lasat pe tine s-o faci.
si le-ai ucis.
dar nu`i nimic, le-am internat la urgente,
aveau jugulara taiata,
dar un nene inalt, cu mustatza, a spus ca nu`i nimic grav.
perfect.
am inchis ochii [vroiam sa ti-i inchid pe-ai tai, dar m-am impiedicat de o artera]
si...ghici ce-am vazut...
cearsafuri. albe... imbotzite. frumos imbotzite. un pat cu un picior rupt [de prea multa dragoste],
o mana, o coapsa, un genunchi. fiori. betie.
si-apoi moarte.

s-a terminat cam brusc?!
nu suntem la hollywood aici,
"sa iubesc e mai prost ca o galeata murdara de var"
iar peronul e intotdeauna tacut si pustiu.
iar cearsafurile albe...le calci tu, la dunga,
cu bocancii tai,
patati cu inima mea.
deschid ochii si vad pe usa "psihiatrie",
iar cearsafurile albe, imbotzite, au buline, dungi,
ser, morfina, "du-ma spre castel",
nu mai vreau...
nu.... nu te mai vreau...


(20 martie 2006)











Aucun commentaire: